या कादंबरीत लेखकाने आपल्या ज्ञानाचा सुंदर उपयोग केला आहे. सामान्य शेतकरी असलेल्या माणसाच्या माध्यमातून महामारीने केलेल्या दुरावस्थेची व्यथा यामध्ये रेखाटली आहे. माणसाच्या सुकलेल्या डोळ्यात एक नवीन आशावाद निर्माण करणारी ही कलाकृती आहे. काळ, सामाजिक सत्य आणि परिस्थितीजन्य यथार्थ घटना या कोणत्याही प्रकारातून भौगोलिक परिसरापासून मनुष्य प्राणी दूर राहू शकत नाही. तो आलेल्या संकटाशी जोडला जातोच आणि जगण्याची ऊर्जा ग्रहण करतोच. आपली जीवनशैला, परंपरा, मान्यता, आस्था, प्रतिबद्धता आणि भावत्मकता या सगळ्यांचा सहयोग, समर्पण, सहकार्यता, उदारता या मानवी जीवनमूल्यांच्या आधारे तो जीवन जगत असतो. हे दाखवण्याचा उत्कृष्ट प्रयत्न लेखकाने केला आहे. कोरोनासारख्या महामारीवर भविष्यात अनेक पुस्तके लिहिली जातील. जागतिक साहित्यात या महामारीची नोंद घेतली जाईल. कदाचित या महामारीवर एखादा चित्रपटही येईल पण... लॉकडाऊनच्या काळावर सगळ्यात आधी मराठी साहित्यातच नव्हे, तर विश्वसाहित्यात येणारी ही पहिलीच कादंबरी असावी. सोपी आकलनसुलभ भाषा, ओघवते पण प्रभावी संवाद, चलत्चित्रपटासारखे सरकत जाणारे कथानक, महामारीच्या समस्येचा प्रभावी वाङ्मयीन आविष्कार, कृषिसंस्कृती आणि ग्रामसंस्कृतीची दखल अशा वैशिष्ट्यांनी नटलेली लॉकडाऊन या विषयावर तात्काळ वाचकांच्या सेवेला येणारी ही केवळ मराठीतच नव्हे तर विश्वसाहित्यातली पहिलीच कादंबरी ठरावी या शुभेच्छांसह ! -

प्रा. साईनाथ पाचारणे राजगुरुनगर, पुणे